ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਇਸ਼ਕ
ਵਸਲਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਹੇਠ
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ
ਆਪਾਂ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ
ਕੁੰਜ ਲਾਹੀ ਸੀ,
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮਘ
ਉੱਠਿਆ ਸੀ
ਤੇਰਾ ਸਾਂਵਲਾ ਜਿਸਮ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਮੇਹਲਣ
ਲੱਗੇ ਸੀ,
ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ
ਓੜ ਕੇ,
ਆਪਾਂ ਚੂਸ ਰਹੇ ਸੀ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀ
ਇਸ਼ਕ ਨੂੰ,
ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰਕੇ
ਮੇਰੀ ਛੋਹ ਨਾਲ
ਤੇਰੇ ਲੂੰ-ਕੰਡੇ ਇਉਂ ਖੜੇ
ਹੋਏ ਸੀ....
ਜਿਵੇਂ ਕੱਕੇ ਰੇਤ ਵਿੱਚ
ਭੱਖੜਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ,
ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ ਸੀ
ਲੂੰ-ਕੰਡੇ ਭੱਖੜਾ ਬਣ ਕੇ..
ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ
ਹੋਰ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ
ਤੇ ਹਾਂ ਸੱਚ...
ਤੇਰੇ ਫਨੀਅਰ ਚੁੰਮਣਾਂ ਨੇ
ਮੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲਾ
ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਫੋਕਾ
ਬੇ-ਰਸ ਮੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ,
ਵਿੱਚੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸੀ
ਤੈਂ ਆਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਦੰਦ
ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਯਾਦ ਹੈ
ਹਰ ਹੱਦ,ਹਰ ਕਹਿਰ
ਵਸਲ ਦਾ ਦਿਨ...
ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦਾ
ਸਪਰਸ਼ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ
ਚੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਜ਼ਹਿਰ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨੂੰ
ਜੀਭ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਸੁੰਨ
ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਮਦਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਐਸਾ
ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਮਹਿਬੂਬ
ਕਿਰਤਪਾਲ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ
No comments:
Post a Comment